Modernizm, gerçek bir anlam kaybıdır. Bu yönüyle hayatınanlamına dair bilgelik onun için belirsizdir. Postmodernizm isehakikatin, anlamın ve gerçekliğin var olduğu bir dönemi anımsayacakkadar yaşlı değildir, gençliğin haşin sabırsızlığıyla düşünür. Hiç varolmamış derinliklere özlem duyma sorunu yoktur. İnsanın öleceğinibilerek yaşama tutunmaya çalışması, yaşamı bir tutkuyadönüştürmesi tuhaftır. Bu aslında rasyonel insanın kendiölümsüzlüğüne duyduğu bilinçdışı bir güvenden kaynaklanır. Bugüven insan yıkıcılığının da kaynağını oluşturur.
