Şiirden güneş yapmaya çalıştığımda, dişlilerioynuyor bir makinanın. Her devrin bir ölümü var,Eluard’ı açıyorum öyle, Nigâr Hanım’ı açsam öyle,Müldür’ü açsam öyle. Herkesin güneş yapmak içinne kullanmadığını merak ediyorum. Vidalarla,aksamlarla, devrelerle uğraşıyorum. Bir insanbile yapabiliyorum kendimden, bir şiir güneşiyapamıyorum. Bu kadar çok iddialı konuşmayeterdi herkese diyorum. Dur. Baykuş gibi. İçinedönen gözlerle. Sokaklarda birer kaldırım taşıolmalarını izle insanların. Birer kaygan ekranolmalarını... Açılışını bekliyorum, duruşumukaybediyorum, sıradanlaşıyorum, buna bazıkaynaklar gerçekliğin yitimi de diyordur kesin.
